Over
arrow_drop_up arrow_drop_down

Nu écht leven of op je sterfbed spijt betuigen?





Je krijg maar één kans...

Mijn missie: vanuit gezond egocentrisme een zinvolle bijdrage leveren aan de wereld


In mijn ogen gaat écht leven gepaard met eigen keuzes maken. Weten wat je belangrijk vindt, doen wat je gaaf vindt en waar je energie van krijgt en liefdevol schijt hebben aan de mening van anderen. 

 

Jezelf op nummer 1 zetten wordt vaak gezien als iets egoïstisch of egocentrisch. Denk maar eens aan uitspraken als "hij denkt ook alleen maar aan zichzelf" of "hij houdt ook nergens rekening mee". Zelf geloof ik er heilig in dat dit een win-win situatie oplevert wanneer je het vanuit een gezonde invalshoek inzet. Wat ik bedoel met een gezonde invalshoek is dat je rekening houdt met anderen. Maar niet ten koste van jezelf.


En dat is juist wat ik mensen maar al te vaak zie doen. Zichzelf opofferen in dienst van een ander. Ik heb het van dichtbij mogen meemaken. Mijn oma had de mantra "als je goed bent voor anderen, dan ben je goed." Deze mantra heeft mijn vader in zijn leven uitgedragen. Zijn gedrevenheid als ondernemer om anderen te helpen is ten koste gegaan van zijn eigen levenskwaliteit. 


Ik geloof dat het anders kan. Ik geloof dat je een betekenisvol én gezond leven kan creëren door eerst aan jezelf te denken. Door eerst je eigen behoeften op een constructieve manier te vervullen om vanuit dat startpunt een bijdragen te leveren aan de wereld. Ik ben ervan overtuigd dat het leven om mij (en dus om jou) draait en om niemand anders. Alleen zou het leven voor mij geen leven zijn als ik niet bijdraag aan de levenskwaliteit van anderen.


Als er één ding is wat ik wil voorkomen dan is het wel dat ik op mijn sterfbed spijt hebben van het leven dat ik heb geleid. Ik geloof dat we maar één kans krijgen in het leven. Dat is NU. 

Live Before You Die

Been there, done that


Hoeveel mensen weten wat zij echt willen? En hoeveel van die mensen zullen ook daadwerkelijk dat leven gaan leiden wat zij echt willen? Te vaak blijven we hangen in wat van ons verwacht wordt, wat er op ons af komt. Roll with the punches in plaats van kiezen voor wat ons echt gelukkig maakt. ‘Been there, done that en het beviel me allerminst.’ Aldus Maurice Vestjens. Wanneer je deze energieke, positieve stuiterbal voor het eerst ontmoet verwacht je niet direct dat er een heel donker verleden achter deze man schuilgaat. Dat verleden is nodig geweest om de persoon te worden die hij wilde zijn. En het maakt

hem de krachtige coach die hij nu geworden is. Het was een lange weg... 


Al op jonge leeftijd worstelt Maurice met zijn zelfvertrouwen en het gevoel ‘er niet bij te horen’. Pesterijen op de basisschool en later op de middelbare school bevestigen hem in de gedachte niet genoeg te zijn. In zijn pogingen ergens bij te horen begint hij al zeer jong met roken, alcohol en drugs. De jaren die volgen brengt hij door in een soort roes waarin hij de wereld weer lijkt aan te kunnen. Verdoofd voor zijn ware gevoelens en alle verborgen pijn lijkt hij zekerder te worden van zichzelf. Hoewel Maurice zich realiseert dat het slechts een vlucht is, is stoppen geen optie meer. Stoppen betekent voelen en dat is exact datgeen wat hij probeert te voorkomen. 


Een bijnadoodervaring is het kantelpunt. Vluchten is geen optie meer. De realiteit keert terug alsmede de diepgewortelde pijn. Het is een nieuwe fase in Maurice zijn leven waarin hij beseft dat de pijn doorstaan de enige optie is. Een depressie volgt en het besef komt dat hij jarenlang zijn leven heeft laten leiden door emoties en de mening van anderen. Zoekend naar handvatten om zijn leven weer op de rails te krijgen komt tijdens een lezing plotseling het besef hoe hij zijn leven de afgelopen jaar heeft ingevuld. Als toeschouwer, niet in staat de eigen regie op te pakken en hulp te vragen aan anderen. Met dit besef komt ook de energie weer terug die zo lang miste. ‘Ik ben de regisseur van mijn leven en alleen IK bepaal hoe dat leven eruit komt te zien.’ Coaches, seminars, lezingen, trainingen, een plan, hard werken, vallen en opstaan. Eigen handvatten

creëren. Zoeken naar voldoening en die uiteindelijk vinden.


Alles wat Maurice de afgelopen jaren heeft meegemaakt zet hij nu in om anderen te helpen. Geen enkele menselijke emotie is hem nog vreemd. En met die kracht, opgedane kennis en hernieuwde energie heeft hij zijn roeping gevonden: anderen de vrijheid laten ervaren die hij zelf heeft ervaren door het maken van zijn eigen keuzes.

Koekje d'r bij?